Kinderopvang draait om vertrouwen.

Een vermoeden van kindermisbruik of kindermishandeling bij een kinderdagverblijf heeft enorme impact.
Op kinderen, ouders maar ook op pedagogisch medewerkers en de kinderopvangorganisatie zelf ook.

Een van de grootste angsten die ouders hebben bij rondom kinderopvang is de kans op kindermishandeling of seksueel misbruik.
Dit wordt mede gevoed door de hoeveelheid media-aandacht omtrent dit onderwerp.  
Enerzijds bekrachtigt dit bewustwording anderzijds bekrachtigt het ook een angstcultuur.

Wij merken dat circa een kwart van de ouders die gebruik maken van de kinderopvang wel eens een vermoeden heeft gehad van kindermisbruik of kindermishandeling door een pedagogisch medewerker.

In veel gevallen doen ouders hier niets mee, enkele bezoeken de huisarts en een andere groep doet aangifte bij de zedepolitie.

In meeste gevallen, waarbij ouders zelf constateren dat het vermoeden niet klopt of sterk twijfelen, komt de kinderopvangorganisatie dit niet te weten.
Veel ouders die een vermoeden hebben bespreken dit met elkaar of het eigen netwerk maar niet met de kinderopvangorganisatie zelf.
Als een huisarts constateert dat er geen medische reden is om aan te nemen dat er sprake is van kindermisbruik of kindermishandeling of als de zedenpolitie een aangifte niet in behandeling neemt wordt dit meestal ook niet besproken met het betreffende kinderdagverblijf.

Indien een aangifte niet in behandeling wordt genomen informeert de politie de betreffende medewerker niet, noch de kinderopvangorganisatie.

Met andere woorden: als organisatie heeft u vaak geen zicht op deze belangrijke data.

Als het vermoeden van ouders toeneemt kan een melding escaleren als deze niet goed wordt begeleid.
Het blijkt dat ouders niet goed weten hoe zij het beste kunnen handelen bij een vermoeden van kindermishandeling/misbruik vanuit de organisatie.
Een natuurlijke reactie is om kinderen te bevragen. Hierbij is een groot risico dat de ouders, ongewild en onbewust de situatie verergeren.
Dit komt omdat kinderen in een bepaalde ontwikkelingsfase zitten en een situatie van vaak anders interpreteren dan volwassenen, het verhaal niet objectief binnenkomt bij de ouder omdat deze emotioneel te veel gebonden is aan het kind maar vooral doordat kinderen beïnvloedbaar zijn waardoor een verhaal (al dan niet echt gebeurt) ingeslepen wordt waardoor verder onderzoek via bevragen door een professional lastiger wordt.

Ook voor ouders geldt: hoe vaker je een verhaal hoort hoe meer het ‘echt’ aanvoelt en hoe lastiger het later is om op een later moment te concluderen wat er werkelijk heeft afgespeeld.

Om de juiste hulp te kunnen bieden is zo snel mogelijk juiste begeleiding dus noodzakelijk.

Acties naar aanleiding van een vermoeden zijn vrijwel altijd heftig voor alle betrokken: voor het kind, de ouders maar ook voor de medewerkers en organisatie.

De gevolgen kunnen veel schade toebrengen. Op persoonlijk niveau bijvoorbeeld (ernstige) gezondheidsklachten van het kind, ouders en medewerkers, op organisatorisch niveau verlies van de goede naam of zelfs sluiting van de organisatie.

Het snel bespreekbaar kunnen maken van een vermoeden en direct de juiste begeleiding ontvangen geeft ouders vertrouwen, heeft een preventieve werking, zorgt ervoor dat een melding niet escaleert en verzekert u ervan dat de juiste werkwijze door een onafhankelijke partij wordt gehanteerd.